Delikanlı

            İnandı yıldızlara
            Herkesin başına gelen onun da geldi.
            Tüfeğinin namlusu buz tutmuş
            kaburgaları sayılan o gürbüz;
            delikanlı, ağzı küfürlü bir askerdi.

            Uzaktan saydı bütün mızrakları
            Mavilikten çekip çıkardı.
            yosma bakışlardan, kara kıştan
            alkıştan, kargıştan kara kıştan
            delikanlı, yüzü donmuş bir çınardı.

            Başını kanla örtmüş  
            Kulakları donmuş duyduklarının ağırlığından            İki yıldız kaymış ve ölmüş
            Kalbi durmuş yaşamanın sağırlığından
            delikanlı, göğe çıplak gözle bakardı.

            Ko, başını ko, şimdi
            Kırmızıya gelmezdi onun sevmeleri
            Du, bakalım, du şimdi
            Yaşamadı yaş aldı.
            Hayat hep tek yapraklı iklimdi.
            delikanlı, takvimi dişleriyle sıkardı.                        Ah anne ne kadar aptaldı
            atın boynuna sarılıp delirmeyenler
            Bazen dile            ve bazen gönle gerek kalmaz
            Emeğin, sessiz duâsı vardı            delikanlı, karanlığa hapsolmuş
            yarım elma bir ihtiyardı.            bunu bilmeden önce.
            delirmeden önce.
            vatozlar kanat çırpan kuşlarıydı denizlerin
            bunu da bilirdi
            delirmeden önce.            delikanlı küs olduğu göğe
            bir bakış atar öyle yatardı.
            şimdi, barışık kuma gömdüğü saçlarıyla
            şimdi, barışık tırnağına yazdığı çiçeklerle
            şimdi, yarası yansır gözlüğüne
            delikanlı, göğe kocaman adımlar atardı
            yan yatmış evlerin tekerlekleri kırılmadan önce.