CiHÂNNÜMÂ

Hatıralar hep dağınık gelir zihne. Şimdi ben Şeyh Babam'a dair kronolojik bir hatırât yazamam elbet. Biraz önü biraz sonu anlat lan birine birini en fazla tanıştığınız gün çıkar ağzından. Sonra bozulur gider tarih. İnsan bir insanla yaşadıklarını gün be gün hatırlasa zaten, ölür be ölür! Yan ranzadaki İbrahim Amca bana bugün bir arkadaşından bahsetti. Arkadaşı, rüyasında bir kız görmüş. Hayatı boyunca o kızı beklemiş. Evlenmemiş. Öylece ölmüş herif. İbrahim Amca tabi, hayretler içinde. Zati geldi aklıma "Ayıttı ol peri bir gün düşüne girüren bir şeb Sevincimden nice yıllar geçipdir görmedim uyhu." Yani O peri gibi güzel kız bir gün acımış bizimkine de bir akşam rüyana gireyim diye lütufta bulunmuş yosma. Bizimkisi de öyle sevinmiş ki kızın bu sözüne yıllardır uyuyamamış. Uyuyamadığı için de kızı görememiş yıllarca iyi mi? "Aşk gelip de bulmaz insanı," derdi Şeyh Babam. "İnsandır aşkı bulan."  "Başına insanı almadığın bütün cümleler noksandır....

 Yaşamak yetmiyor gibi birde yazıyorlar hayatı. Yazarlar, intihar etmeye güç yetiremeyen insanlardır. Gücünü toplayan üçü beşi intihar edip gider zaten. Yazan, yaşayamayandır. Bakın çevrenize, bunun uzun istatistikî verilerine, elinde çoban değneği gibi çubuklarla televizyonlarda insanlara ne idüğü belirsiz tablolar üstünden bir şeyler anlatma vehmiyle yanıp tutuşan profesörlere ihtiyacınız yok. Her şeyin ilki acemicedir. Doğan bütün insanlar ilk kez yaşayan insanlardır. Bu sebeple bütün hayat hatalarla doludur. Ölüme beş kala öğrenirse bir şeyleri ne âlâ! Şeyh Babam'ı ilk dinlediğimde buranın acemice yaşanılabilir bir yer olduğunu ifade edişiyle tavladı beni. Platon "Felsefe buradan oraya gitmektir." dediğinde hangi idealar âleminin hasretiyle yanıp tutuşuyorsa, Şeyh Babam da o ateşin korundan bir şeyler devşirmiş olacak nefsine. İnsan bir kez düşünse yaşamayı, bir daha yaşayamaz. Yani çok da iddialı gelmesin sana ama zaten eline yüzüne bulaştıra bulaştıra beceremediği...

 E pur si muove! Nursel gittikten sonra bu sözü virt edindiğim günler nicedir. İnsan neresinde küsüyor da dünyanın; "Ben artık oynamıyorum!" deyip bir kenara geçiyor biliyor musun? Bu sorunun cevabını sana ben versem, Şeyh Babam: "Rabb'lık oynama!" emir cümlesiyle beni haşlardı. İnsan neresinde küsüyor dünyanın? İnsan neresinde küsüyor? İnsan neresinde dünyanın? İnsan dünyanın. İnsan. İns. Tekkede hararetli hareretli zikir çeken, Şeyh Babam'ın kurduğu meclislerde söz hakkı alıp ortalığı inleten az mı yüzünün karası akına galebe çalmış münafık gördüm sanıyorsun? Şeyh Babam görmüyor muydu sanıyorsun? Faraş süpürge yapan işçilerin maaşını alamadıkları için Şeyh Babam'ın tekke kapısının köpeği olmayı bile hak edemeyecek Erol Taş gülüşlü Derviş Patron'u (evet, adı Derviş, soyadı Patron'du ibnenin) şikâyete geldikleri gün, Şeyh Babam'ın tefsir çalışmasının dipnotlarını temize çekiyordum. Günde on dört saat çalıştır, asgâri ücretin bile altında maaş...

Şeyh Babam beni müridâna göstererek; "Evliya görmek isteyen şu gence baksın!" dediğinde Marquis de Sade cümlelerini kıskandıracak kadar ahlâksız bir adam olduğumu bir tek ben biliyordum. Üstelik Marx ve Engels ahretliklerin (Anadolu'da yaşasalar birbirlerine böyle seslenirlerdi. Yemin edip yalancı çıkmak istemem. On fakire birer fitre miktarı para vermek yahut bir fakire on gün birer fitre miktarı para vermek yahut üç gün oruç tutmam icâp ederse bunlara güç yetiremem.) "Komünist Manifesto"su çantamın arka gözünde dururken, elimde Kınalızâde Ali Efendi'nin "Ahlâk-ı Alâ-î"sini tutuyordum. İçimden: "Herkes kendinin ne bok olduğunu biliyor." diye geçirdim. Herkes mi biliyor? Herkes ve bilmek kelimeleri tarihin hangi zaman diliminde yan yana gelebilmiş ve bir cümlede kullanılabilmiş? "Ona yapılan bütün yanlışları kendime yapılmış sayarım." Nasıl hasetle baktılar Allah'ım! Alelacele çıktım tekkeden. Gocuğumu bile giymeden. Saatler...

 Çevremdeki bütün kapitalistleri öldürmenin yollarını aradığım günlerde miydi? Yoksa Prens Kalyanam Kara ve Papam Kara Hikâyesi'ni tekrar tekrar okuduğum bedbînliğe dûçar olarak Sartre ve Simone de Beauvoir ikilisinin âkıbetini bilmemin bana yüklediği aşka dair sorumluluğumun ne olması gerektiğiyle ilgili derin muhasebelerin kanıma akıttığı kararsızlık duygusuna teslim olduğum anlardan birine mi sığdırmıştım bütün hâlet-i ruhiyemi şimdi hatırlamıyorum. Ne koku geldi burnuma. Öğğk. Ah bu hastaneler. Diş telini yeni taktırmış, damağının kesilmesine daha fazla dayanamayarak diş teli mumlarından medet ummuş ve senelerce mumlu ağızla etrafta dolaştığını görür olduğum Şamdan Can (eh bu kadar mum takarsan adın başka ne olsun isterdin sevgili Can?) Şeyh Babam'ın benimle şöyle üç beş turlamak istediğini söyledi. Ben tabi hemen gubarmış bir gögercin gibi kanat çırptım Şeyh Babam'ın üssüne. Ağır aksak adımlarla mı desem? Şeyh Babam yorgun muydu desem? Şimdi zihnimde meçhule taalluk ed...

 Bir muzırlık yapıp Edvard Munch Bey'in "Çığlık" tablosunu tekkenin tam girişine astığım gün, Şeyh Babam elindeki 99'luk tesbihini (tasarımı kendisine aitti) katlayıp cebine koydu. Tabloya iyice yaklaşarak: "Sen de mi ekspresyonist oldun evladım?" deyince bir iki kem küm, bir iki hınk mınktan sonra: "Empresyonistler kadar olmasa da bunları da seviyorum efendim." dedim. Şeyh Babam da bana: "Hakikat, ne ekpresyonistler gibi senden dışarıya ne de empresyonistler gibi dışarıdan sana akan bir şey değildir. Hakikat zahmetsizdir. Sadece dua. Sadece dua." dedi. Şeyh Babam güzel sanatlar fakültesinden mezun olamaz çünkü diplomasını Hacı Annem yıllar sonra bana gösterdiğinde bitirilen fakültenin sanatla hiç işi olmadığını gören bir göz taşırken bunun hilâfına bir şey yazmam en hafif ifadeyle alçaklıktır. O Şeyh Babam'dı ve nereden biliyorsa biliyordu. Çok da peşine düşmedim. Tablo epey uzun bir süre orada asılı kaldı. Müridânın kapıdan her giri...

Tekkeye ilk uğradığım kimsenin bana nereden gelip nereye gittiğimi sormadıkları demlerdi. Bir grup müridân "ketebe, yektubu" diğer grup "nasara, yensuru" siğaları çekerken ben telefon operatörümün bana sunduğu bedava internet vesilesiyle Kim Ki Duk'un "Boş Ev" filmini izliyor Tae-Suk arkadaş ve bir zalimin hatun kişisi olma çaresizliğine maruz bırakılmış Sun-hwa'nın tartıya çıkıp ibrede sıfır kilo çıkmalarının kalbime doluşturup durduğu ideal aşk hayâliyle cemiyete yönelik bütün kırgınlıklarımı da içine katarak göz yaşı döküyordum. İki insanın birbirinde yok olması... İki insanın değil birbirlerine tartıya bile yük olmaması... O sıralara denk düşer zannediyorum, ketebeler, nasaralar tekkenin camlarını titretirken Şeyh Babam herkesten korka korka yanıma geldi. Gözyaşlarımı seyretti. Ben de Şeyh Babam'ın gözlerinin içine baka baka salya sümük höyküre höyküre ağladım. Elini çenemin altına doğru tuttu. Avucunda birikti gözyaşlarım. (Artık araya ne ...

 Bir nehrin propagandasını yapmak isterdim. "Durun ve ibret alın bu propagandadan en insanlar!" deyu avazım çıktığı kadar vaveylâ koparmayı da. İbret alanla almayan bir nehri geçmemiş gibidir çünkü. Ayağı ıslanmamış, ayağının altında bir kurbağa ezmemiş, bir balığın tenine değme tedirginliğini hissetmemiş ve vakt-i saatidir bu korkunun deyip yılandan ürkmeyi aklına bile getirmemiştir. İbret alan kişi suyu geçen kişidir. Faruk Beşer (Faruk Beşer,  Kur'ân-ı Hakîm'in Meali ve Kısa Tefsiri, Marmara Üniversitesi İlâhiyat Fakültesi Vakfı Yayınları, İstanbul 2021, s. 116) künyeli çalışmasında ibret ve onunla aynı kökten iştikak etmiş diğer kelimeleri şöyle açıklar: " İbret , nehri karşıya geçme anlamındaki 'ubûr' kelimesinden gelir. İbret alma, bilgisizken bilgiye geçme demektir. İbare kelimesi de buradandır ve konuşanın ya da yazanın kastettiği manaları dinleyene ya da okuyana aktardığı için 'ibare' adını almıştır. 'Tabir etme' kavramı da burada...

 Şeyh Babam, şimdi burada beni bu yazıyı yazarken görse, bırak bu işleri bir kenara da "Yüzünü Allah'a dön!" diye ikaz etmeden duramazdı. Ben de ona bir şey diyemez, mahcup bir yüz ifadesiyle boynumu büker, bütün harfleri tek tek siler, yutkunur, içerler, bir süre sonra unuturdum giderdi. Eh bu yazı okunuyor olduğuna göre durum vaziyet gösteriyor ki işler bahsettiğim veçhesiyle yürümedi de ortaya üç beş eğri büğrü cümle, kaos içmiş bir akıl, konacak bir kulak bulamamış cümleler, şaşıp baktıracak gözlere denk gelememenin kahrıyla, kan pompalamaktan arada da üç beş sıkışıp kendisini hatırlatmaktan imtina etmeyen bir kalple buradayım. Tam karşımda harabe, kendisini yıkacak merhametli bir kepçe hasretiyle yanıp tutuşan bozuk yumurta sarısı kıvamında bir bina var ve ben içimdeki bütün isyan yüklü vagonları boşaltacak bir liman şehri olarak cümlelerin şefkatine, Allah'ın merhametine sığınıyor o vakıt da (bir Kıbrıs Türkü olsaydım o vakitte demez de galiba 'o vakıt da...

 Doktora tezi. Abdullah Hoca'da kalma. Mayası bozuk yalnızlığım. Şu yaşa kadar biriktirdiğim keşkelerden başka içimde duygu diye tuttuğum kaç şey var? Masamın üstü kitap dolu. Es kaza muhatap olmak zorunda kaldıklarım zaten okumayan insanlar. Okuyamayan insanlar. Okumayan insanla. Okumayan insanl. Eksilte eksilte nasıl gidiyorsa bu cümle. İşte öyleler gözümde.

 "Monet'nin gözleri kör oldu. Benimkiler sende kalsın." Belki yolunu gözlediğin kuşlara rüşvet olarak sunarsın. Canımı yakan belki de konamamışlıktır, Konuşamamışlıktır, geç kalmışlıktır diyeceğim ama Biliyorum bunların hiçbiri geçer akçe değil. İçim ne kadar gürültülü. İçim ne kadar uzak. İçim ne kadar içim? Hayır, kulağımı kesip bir fahişeye vermeyeceğim. Acısı benden önce çekilmiş sancıların teneşirini paklamak bana düşmüyor. Hristiyan değilim, boynumda bir günahla dolaşıp günah çıkarmak için Guatemala'ya gitmeyeceğim. Afganistan na şurası. Bir iki kurşun yarasıyla dönmek genç ve cahil ve mutlu kanı isyan akan çocukların cennet rütbesi gibi gururla taşıdıkları bir izMİŞ. Bir inek kesin denildiğinde akıllarına insan gelen faizci hırtoların benk benk benklerine oturup da faiz almadım. Bugün kredi kartlarımdan birini gidip kapatmalıyım. Şeyh Babam beni bu kır saçlı, tütün dumanı bıyıklı heriflerin arasında görse, "Ver ulan rabıtalarımı geri!" derdi. Ben de o...

 Sürekli tükeniyorum. İşsizim. Çevremdekilerin öyle ulvî gâyeleri var ki nefes alamadığımı göremiyorlar. Bunun için onlara kızgın mıyım? Kızgın değilsem bile ne demişti Kalın Türk; "Surat asmak hakkımız."... Parasızlık neden bütün büyük ruhların ayağına dolanmış bir sıfattır hâlâ anlayamadım. Bu ruhlardan biri miyim? Olsam ne yazar! Cebinde parası olmayan bir erkek eksiktir. Abdullah Hoca'da kalıyorum. Doktora teziyle uğraşma, derneğe gelip gidenlerle mecburî sohbet... "Yoruldum dünyayı tanımaktan." Oldu ya yarın kendisine devlet bahşedilen karnı tok sırtı pek bir hırt herif olma imkânı bahşedildi bana bütün bu yaşadıklarımın izi silinip gidecek mi? Silmek bir şeyi yok etmez. Bir şeyin oyuğunu büyütür. Yazıları silinmiş bir sayfada gördüklerimiz silinenlerden fazlasıdır. Silinmişlerin ağıdını yakar gözlerimiz. İntihar etmeyi o kadar büyük bir kaçış yolu olarak görüyorum ki! Elim kolum bağlı. Yaşayarak ölüyorum. Cümlelerimi eksilterek, gülmelerimi eksilterek, mer...

 Bugün İsmet Bey'in elini öpüp vedalaştım. Salı günü Samsun'a geçeceğim inşallah. Cumartesileri iple çekiyordum... Şu muhakkak beni ben yapan insanlardan belki en önde gelenlerinden biri İsmet Bey'dir. Bir duruş sahibi olmaya dair ondan hayli şey tevarüs ettim. İnsan, insanda pişer. 

 Buraya bir şeyler yazmayalı uzun zaman olmuş. Şubatın 27'sinde bir şeyler yazmışım en son. Bahsettiğim kişinin şimdi en çok nefret ettiği insanlardan biri benmişim. İçimde hâlâ bir yaradır, iyileşemedim, kanayıp duruyor. Geçenlerde dişime tel taktırdım. Şimdilik üst tarafa. İstanbul'a geldim. Samsun'a dönünce alt tarafa da takılacak. Biraz yeme zorluğu, olsun o kadar. Nasıl mutlu ediyor beni. Bir şeyin (bu cansız bir diş teli bile olsa) daima beni iyileştirmeye çalışması bende bambaşka bir duyguya sebep oluyor. İnsandan daha kötüsü yalnız insandır. Bir diş telinin merhameti... Ah Allah'ım. Yarın İsmet Özel'i dinlemeye gideceğim inşallah. Doktora tezine her gün biraz da olsa bir şeyler yazmaya çalışıyorum. Annemle olmaktan mutluyum. Murat Sayımlar'ın eserlerini okuyorum şu sıralar. Öğrencilerin mesajları, bazı telefon görüşmeleri, Besim Tibuk videoları izleme... Yalnızlığı değil de belki sessizliği özlüyor insan. Güvenecek hiç ama hiç kimsem yok. Müthiş bir Kaht...

Yalnız bir soru sorsam ve çekilsem dünyandan; desem ki: "Şimdi hangi çiçek ıslatır ellerini?" Bana küser misin?

Allah konuşanlar kadar susanların da Rabb'idir. İhsan Oktay Anar şöyle bitiriyordu Suskunlar romanını "Belki de susmak gerçeği anlatmanın tek yoluydu." Kaybettiğim şeyleri düşünüyorum da hepsi sustuğum için çıkıp gitti elimden, zihnimden, gönlümden. Bu susmak kelimesinin etimolojisi de bir tuhaftır. Konuşan insanları birinin susturdukları sıs, şış (sssssss, şşşşşşş) nevinden susturma ünlemlerinden türetildiğini kaydeder Nişanyan. Demek susmak diye bir şey yok da susturulmak diye bir şey var! Bir şeyi konuşunca da kaybediyor da insan, susarak kaybetmenin acısı, aklın bir köşesinde acaba(?)ların dönüp durması ne menem bir şeydir yaşayan bilir. İyi bir insan olmanın yolu, iyilik yapmak kadar kötülerin kötülüklerine ses çıkarmaktan geçiyor. Emri bi'l ma'ruf nehyi ani'l münker... Yani Mânsûr susma. KO NUŞ MA LI, KO NUŞ MA LI, KO NUŞ MA LI... Şarkılar, müzikler paylaştım onunla. Sadece bir kişinin görebileceği şekilde de ayarladım uygulamayı. Bende yer etmiş melodil...

İnsanın bütün ızdırabının kökeninde geç kalmışlık duygusu ve mukayese yatıyor. Kimdir insan? Geç kalan. Kimdir insan? Karşısında gördüğü kişi/şeyde kendi noksan taraflarını idrak eden. Doğrusu bu ya, ilk zamanlarda kendimi daima birileriyle mukayese etmek canımı yakarken bugün bu düşünce yine onun gölgesinde kaldığına inandığım geç kalmışlık duygusuna yerini büsbütün bıraktı. Fakat bunların hiçbiri haset etmek gibi bir bayalığın kucağına atmıyor beni. Bu noktada kalbimin temizliğini çokça ölçüp biçtim. Şahit ola ola gidiyorum. Şahit ola ola artıyor ve eksiliyorum. Yalnızlığım ne çok seviyorum seni. VE YİNE YALNIZLIĞIM NE ÇOK NEFRET EDİYORUM SENDEN. Kaderimiz hep bir benziyor sevdiklerimizin kaderine. Bir de bir bakışına, bir el kol hareketine ne bileyim bazen bir adımına bakıyorum da birinin hemen bende yer eden bir yaranın onda da yer ettiğini fark ediyorum. E gidip tanışacaksın biliyorum şuranın kanadığını diyeceksin de in misin cin misin hemşerim? Kötü niyetliler cehennemindeyiz. Yi...