Nefes

İnsanın bütün ızdırabının kökeninde geç kalmışlık duygusu ve mukayese yatıyor.

Kimdir insan? Geç kalan.

Kimdir insan? Karşısında gördüğü kişi/şeyde kendi noksan taraflarını idrak eden.

Doğrusu bu ya, ilk zamanlarda kendimi daima birileriyle mukayese etmek canımı yakarken bugün bu düşünce yine onun gölgesinde kaldığına inandığım geç kalmışlık duygusuna yerini büsbütün bıraktı.

Fakat bunların hiçbiri haset etmek gibi bir bayalığın kucağına atmıyor beni. Bu noktada kalbimin temizliğini çokça ölçüp biçtim.

Şahit ola ola gidiyorum. Şahit ola ola artıyor ve eksiliyorum. Yalnızlığım ne çok seviyorum seni. VE YİNE YALNIZLIĞIM NE ÇOK NEFRET EDİYORUM SENDEN.

Kaderimiz hep bir benziyor sevdiklerimizin kaderine.

Bir de bir bakışına, bir el kol hareketine ne bileyim bazen bir adımına bakıyorum da birinin hemen bende yer eden bir yaranın onda da yer ettiğini fark ediyorum. E gidip tanışacaksın biliyorum şuranın kanadığını diyeceksin de in misin cin misin hemşerim? Kötü niyetliler cehennemindeyiz. Yine de göze alıyorum karşılacağım tepkiyi de zaman zaman cesaret edip gidip konuşuyorum. Gerçi ne cesareti Allah aşkına? Es kaza bir yere gidip yemek yemek için oturacak olsam, utana sıkıla sipariş veren, garsona bin bir teşekkür etmeden, masayı ona çok az iş bırakacak şekilde silip toparlamadan kalkamayan adamım ben.

Kim bilir şimdi nerededir? Nasıldır? diye düşünüp de uykular kaçırdığım insanların bundan haberinin olmayışının ızdırabı da merak yüküme dahildir.

Bir şeyin sahtesine ram olan insanlar hakikatini görür görmez inanmaya en meyyal insanlardır. İş o ki sahtesinde samimi olsun. Musa'nın Rabb'ine iman eden sihirbazlar iş bu kabildendir. Çevremde bir şeyin sahtesinin bile ızdırabını çeken adam yok.

Kim Ki Duk'un "Boş Ev"indeki bir sahneyi unutamıyorum hiç. İki sevgili çıkar tartıya da ikisi de sıfır kilo gelir. İki insanın birbirinde yok olması... İki insanın da birbirine yük olmaması... Ne büyük nimet.

Yazdıklarıma biraz göz gezdirdim de gülmeden edemedim. Ne dağınık zihindir bu. 

The Desperate Man.

"Ben hüznümü ve kederimi yalnızca Allah'a arz ederim" diyen Yakup Nebi'ye selâm olsun.