Ana içeriğe atla

Yalnızlığın getirdiği yalınlık ya da yalın olunduğu zaman ortaya çıkan yalnızlık.


Çölü işaret etmiştin bakmaları için/sonra çöl yumdu sana gözünü





her uyandığında seni yeni bir saray beklerdi/ annenin avuçiçlerinde





daha önce hiçbir kitapta tasvirleri yapılmamış bir saray





kıskandırdı sana bütün güzellikleri/ tutup hasedini şeytanın tulumuna sakladın





çoktu ortak yönünüz/ gördü fakat ses etmedi dostuna





biliyordun/ en /çok/ sen biliyordun öyle olduğunu





Bir düelloya çağırıldın/ hem de yaz hasadında





gitmedin.





Bulduğun bütün harfleri yediğini bilirim





bir kelimelik hakikat için





N/e/y/i/n/ v/a/r





n/e/y/i/n y/o/k





utanmaz bir gece aydınlığında serdin





genç bir kızın gözüne





Eteklerini toplardı sana doğru gelenler





ayakları hep tozlanırdı





bir masada tam üç ölüm gördün





önce yağmurun





sonra kuşların





üçüncüyü unuttun/ belki de işine öyle geldi





Haininin öptüğü İsa hiç girmedi yazdığın şiirin mısraına





Ata binince, bir çift aşk sevinci dört nala koşturmadı seni





Yaptığın bütün gergefleri kırdın





Bütün ayrılıkları elinle nakışladın





Mavi denilince aklına hep yok geldi





gök değil, göğe yok demekle başladı senin lanetin.





İnandığın hiçbir şey sana inanmaya yeltenmedi





Savurdun duyduğun güzellikleri





güzellik, ömrün boyu sana el etmedi





kıvırcık saçlı nedimeler boy devşirdikleri cüceleri





senin aynanla kutsadı





ne yaptınsa boş





bir namaz ertesi katlanmış seccade kadar süzgündün





Bir çarşıda arsızlığıyla nam salmış tüccar bir kadın kadar oynak.





Teri birbirine karışmış utangaç iki bedene hayretle bakıp





Tanrıya yazdığın birkaç hikmetli sözle sığındın.





Sevaplar ondan geri komasın diye seni.





Ilık rüzgarlara hüzünlü devrimler yükledin/ birbirini tevil eden yolunmuş saçlara bakarak.





Müteşekkir dudaklara, tohumlar ektin. Allaha hamdetmeden, soldu dilin. Kirler topladın, sloganlar attın meydanlarda/ küstün bütün tablolara.





Mutluluk topladın çatlak topuklardan. Yol yordu ötesi değil bakışlarını. Hep dönmemek üzre gidilen.





Yollar artık hep dönmemeye çıkar/ Aşk diye gidilen uzaklara.





Bunu da bildin/ ölmeden bir karpuz tarlasında/ öpmeden yeşil elleri. Yalnız bunun için müteşekkiriz yalnızlığına.


















Etiketler:

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

ŞEYH BABAM XXXI

İnsanın bitip tükenmek bilmeyen harcadıkça çoğalan bir yalnızlığının olduğunu çok küçükken fark ettim. Kızarmayan nice surata bakmak durumunda kalıyor insan, yalnız kalmanın korkusuyla. Sağım solum önüm arkam YALNIZLIK. Bu sebeple gözümü yumduğum bütün saklambaç oyunlarında elma dersem çıkacak olanla armut dersem çıkmayacak olanın aynı şey olduğunu bildiğimden yumulu gözlerimi hiç açmak istemezdim. Bütün oyunlar etrafımda kendilerini saklayan insanların hiç gün yüzüne çıkmamalarıyla son bulurdu. Eh ben de zor açardım gözlerimi. Onca yumduktan sonra... Bir yâr eli tuttuğunda bitecek dertlerinin olduğu vehmine sıkı sıkı sarılıyor insan. Oysa bir gün sıkı sıkıya sarıldığın her şeyi bıraktığında kendi ellerinle neler yapabileceğini de anlıyorsun. Bir gün İsmet Özel'le baş başa konuşuyorduk.  "Otuzumdayım ve çok zor dayanıyorum. Siz sekseninize geldiniz, bana bir şeyler söyleyin, nasıl dayandınız?" dedim ağlamaklı, yalvarırcasına. "Belki de ben şanslıydım. Şiir vardı....
Yorum Gönder
Devamı

ŞEYH BABAM XXIX

Şeyh Babamı diğer Hazretlerden(!) ayıran bir yanı olduğu için peşi sıra gittim. Yoksa satmışım anasını kime eyvallahım olmuş bu zamana kadar? O, nasıl desem, kendi çoluk çocuğu balerin, piyanist, barmenken müritlerinin çocuklarını zinhar devlet işlerinde çalışmamaları, kılı kırk yararak helal rızık kazanmalarının gerekliliğini hatırlatarak el yanında üç beş kuruşa bütün ömür tamahkâr bendeler olmaları gerektiğini salık veren hazretlerden değildi. Diyeceksiniz ki "E kimse kimsenin yükünü yüklenmez kardeşim, adamların çoluk çocuğu öyleyse ne suçları var yani? Nuh'un oğlu, Lut'un karısı, bunları nereye koyacaksın?", bunlara itiraz eden mi var? Gel gör ki bu hazretler(!) kendi çocuklarının yapıp etmelerini methederek ortamlarda anlatmaktan asla imtina etmeyip olur a es kaza ortamdaki gençlerden biri roman yazma düşüncem var diye bir bahis açsa, edebiyatın haramlığından dem vurmaktan, onların morallerini bozmaktan da geri durmayan kimselerdir. Gördüğüm, tanıdığım niceleri ...
Yorum Gönder
Devamı

Daha Az Tanıdık Olana

  Daha Az Tanıdık Olana Okumak bir kaçma eylemidir. Okuyan; anından, çevresinden, kabullerinden, bilmeyişinden kaçmaya çalışan kişi olarak karşımıza çıkar. Kimi türleri okumayı daha çok sevişi de okurun bu hâlet-i ruhiyesinin dışında düşünülmemelidir. Okurun kaçışını besleyen unsuru bütün kurguyu tasarlayan yazar, merak unsuru vasıtasıyla yönlendirir. İşin aslı yazarın, okura meraktan başka verebileceği pek bir şey de yoktur. Ne bilgi aktarımı, ne düşünmeye yönlendiriş ne de kurgunun sonunda okurun elde etmesini umduğu fark edişi umursamaz okur. Onun kâle alacağı tek şey okumaya başladığı andan itibaren merak ettiklerinin tam olarak ne zaman karşılık bulacağıdır. Zira merak duygusuna kapılır kapılmaz, okur en zayıf olduğu mevkidedir. Merak kelimesinin etimolojisine baktığımızda okurun neden zayıf düştüğünü de görürüz. Arapça, ra ḳḳ a (inceldi, acıdı) fiilinden türetilen merak, insanın karşı karşıya kaldığı herhangi bir şey karşısında duygusuna yenik düşerek bir konuma yerleşmesid...
Yorum Gönder
Devamı