Ana içeriğe atla

Seni hayatla barıştırmaya adadım kelimelerimi


Oku.
Dum ve kaçtı uykum
Düşün.
Düm ve düştüm düşünülesi düşlere.
Konuş
Tum ve koştum hakikatin göğsüne
Sonra









Sus
Tum.
Sözlerimi sana sakladım
Seni hayatla barıştırmaya
adadım kelimelerimi
Kan değmemiş teline saçlarının
bukleler örsün annen diye bu tokaları sana aldım.
Saati, geleceğimiz vakti bekle
unu, ekmeğini yuğur
ateşi,günahlarını da çer çöple birlik yak
aynayı kendini unutma diye sana aldım.
Ölü toprağı serp üzerime, yaşamadığımı anlamalıyım
Ötelerden nefes üfür yüreğime ve bil!
Peşinen kabulümdür.
Bırak Eskimoların üşümeyişini giyeyim üzerime
birilerinin sahte tanrılarını döğerek yumruklarımla
kırarak prangalarını köleleştirilmiş zihinlerin
Beton kalıpların döküldüğü hissiz suratlara
her baktığım da
Parayı bilmem kaçıncı tanrı ilan eden zavallılarca
Bilmezdim köpeklere taslarla konan aş
Neden fazla görülürdü insana, kokanalar sokağında
İnan,savaş,öl.
İnanmak? Doğmaktır.
Savaşmak? Bi zâtihi yaşamak.
Raflarda dizili kitaplar en çok bunu anlattı gözlerime
İşte bir emzikli daha düşmüş yollara
Bilmem kaçıncı hamurla çıkan gaste kağıtlarında
Yazmayacak hikâyesi hiçbir zaman
Firavun’u alt eden sinek
Bilmem hala hayatta mı
Kemikleri harca karılan pirametleri
Hala ayakta kölelerin
Dibine damdan damlayan damlaların
Adını okuyamadığım mezar taşına
konan naaşıyla
sevap gider mi
dedemin kuşluk kabına biriken sulara
gözyaşlarım karışınca


Etiketler:

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

ŞEYH BABAM XXXI

İnsanın bitip tükenmek bilmeyen harcadıkça çoğalan bir yalnızlığının olduğunu çok küçükken fark ettim. Kızarmayan nice surata bakmak durumunda kalıyor insan, yalnız kalmanın korkusuyla. Sağım solum önüm arkam YALNIZLIK. Bu sebeple gözümü yumduğum bütün saklambaç oyunlarında elma dersem çıkacak olanla armut dersem çıkmayacak olanın aynı şey olduğunu bildiğimden yumulu gözlerimi hiç açmak istemezdim. Bütün oyunlar etrafımda kendilerini saklayan insanların hiç gün yüzüne çıkmamalarıyla son bulurdu. Eh ben de zor açardım gözlerimi. Onca yumduktan sonra... Bir yâr eli tuttuğunda bitecek dertlerinin olduğu vehmine sıkı sıkı sarılıyor insan. Oysa bir gün sıkı sıkıya sarıldığın her şeyi bıraktığında kendi ellerinle neler yapabileceğini de anlıyorsun. Bir gün İsmet Özel'le baş başa konuşuyorduk.  "Otuzumdayım ve çok zor dayanıyorum. Siz sekseninize geldiniz, bana bir şeyler söyleyin, nasıl dayandınız?" dedim ağlamaklı, yalvarırcasına. "Belki de ben şanslıydım. Şiir vardı....
Yorum Gönder
Devamı

ŞEYH BABAM XXIX

Şeyh Babamı diğer Hazretlerden(!) ayıran bir yanı olduğu için peşi sıra gittim. Yoksa satmışım anasını kime eyvallahım olmuş bu zamana kadar? O, nasıl desem, kendi çoluk çocuğu balerin, piyanist, barmenken müritlerinin çocuklarını zinhar devlet işlerinde çalışmamaları, kılı kırk yararak helal rızık kazanmalarının gerekliliğini hatırlatarak el yanında üç beş kuruşa bütün ömür tamahkâr bendeler olmaları gerektiğini salık veren hazretlerden değildi. Diyeceksiniz ki "E kimse kimsenin yükünü yüklenmez kardeşim, adamların çoluk çocuğu öyleyse ne suçları var yani? Nuh'un oğlu, Lut'un karısı, bunları nereye koyacaksın?", bunlara itiraz eden mi var? Gel gör ki bu hazretler(!) kendi çocuklarının yapıp etmelerini methederek ortamlarda anlatmaktan asla imtina etmeyip olur a es kaza ortamdaki gençlerden biri roman yazma düşüncem var diye bir bahis açsa, edebiyatın haramlığından dem vurmaktan, onların morallerini bozmaktan da geri durmayan kimselerdir. Gördüğüm, tanıdığım niceleri ...
Yorum Gönder
Devamı

Daha Az Tanıdık Olana

  Daha Az Tanıdık Olana Okumak bir kaçma eylemidir. Okuyan; anından, çevresinden, kabullerinden, bilmeyişinden kaçmaya çalışan kişi olarak karşımıza çıkar. Kimi türleri okumayı daha çok sevişi de okurun bu hâlet-i ruhiyesinin dışında düşünülmemelidir. Okurun kaçışını besleyen unsuru bütün kurguyu tasarlayan yazar, merak unsuru vasıtasıyla yönlendirir. İşin aslı yazarın, okura meraktan başka verebileceği pek bir şey de yoktur. Ne bilgi aktarımı, ne düşünmeye yönlendiriş ne de kurgunun sonunda okurun elde etmesini umduğu fark edişi umursamaz okur. Onun kâle alacağı tek şey okumaya başladığı andan itibaren merak ettiklerinin tam olarak ne zaman karşılık bulacağıdır. Zira merak duygusuna kapılır kapılmaz, okur en zayıf olduğu mevkidedir. Merak kelimesinin etimolojisine baktığımızda okurun neden zayıf düştüğünü de görürüz. Arapça, ra ḳḳ a (inceldi, acıdı) fiilinden türetilen merak, insanın karşı karşıya kaldığı herhangi bir şey karşısında duygusuna yenik düşerek bir konuma yerleşmesid...
Yorum Gönder
Devamı