ŞEYH BABAM XXVIII.

 İnsanın eğri büğrü bir yer tuttuğu dünyada birine bir şeyleri açıklayamamanın ızdırabını çokça çektiğini hep aynı yol üzerinde modern bir sisifos olarak gidip gelen şoför bıkkınlığını kadar yaşadım. Bazen olmaz. İster yırtık yakalı bir gömlek giy. İster yalnız rengi kreme çalmış bir fanila. Bütün vücudun çürümüştür. Bot, sandalet ya da terlik ne fark eder? Çürümüş bir et yığınını getirip götürmekten başka yapıp ettiğin ne vardır ki?

Benden hikmetli sözler sadır olsun diye nice dualar ettim. Bütün hamdler Allah'a mahsustur. Sözümün hepsi malayaniye denk düştü diyemem zira Hak'tan korkarım ve bunu salih bir mümin olmanın en başat unsuru sayarım. Sadece geldiğim bu noktada ruhumun iyiliklerini o kadar içip bitirdim, düşüncelerim o kadar hastalandı ve hafızam o kadar zayıfladı ki bana benden sorulsa "Hiçim!" cevabı ağzımdan çıkarsa adımı şükredicilerden yazdıracağıma dair herhangi bir kuşkuyu sineme yük etmiyorum.

Si Je Vis. Ölüm korkusu olduğu iddia edilen Tolstoy'un yazılarının sonuna koyduğu s.j.v. harflerinin açılımı. Ne mi demek? 

"Yaşarsam eğer."

Yaşarsam eğer diye başlanılan bir cümleye eklenebilecek artık hiçbir şeyim kalmadı. Zaten işin aslı bence insan eğerli cümleler kurduğu kadar yani şart koştuğu kadar hayata dair bir beklenti akdinin devamına göz kırpıyor demektir. Benim ne eğerli, ne değerli kuracak başka bir cümlemin kalmadığını söylemek için sana bu son yazımı yazıyorum.

Nursel diye suda boğulup gittiğini yazdığım kişi dünyada en değer verdiğim insanlardan biridir ve manevi ablamdır.

Ümmühan diye son zamanlarda yazılarımda seslendiğim kişi dünyada en değer verdiğim insanlardan biridir ve manevi ablamdır. Ali de çocuğunun değil onun canı babasının adıymış.

Şeyh Babam; Mustafa adı Öner soyadıdır ki, kır saçlı, ümmet yüklü, parlak gözlü bir adamdır.

Olduğum yer kendi tımarhanem. Yazdığım bütün mekânlar kendimle birlik konar göçer sırtımda taşıdığım kalbim.

Okudukların kendimle ilgili her gün girdiğim savaşta soluklandıklarımdı. Seninle nefeslerimi paylaştım.

Ben cenkte cidal ederken geldiğim yerde her şey yerli yerince duracaktı.

Yaş aldığımı, zamanla herkesi biraz biraz unuttuğumu, dolapta bıraktığım elbiseleri albenili olarak bulamayacağımı, annemin saçlarının ağardığını, cenkte yanımda olan insanların gözünde bir hiç mesabesinde olduğumu aklımın ucundan bile geçirmedim.

Öyle saydım ki, ben tüfenk tutuşturulan ellerimle göğe de dua etmeyi unutmadıkça umduğum her şeye nail olmak saadeti beni mutmain kılmaya yetecekti. 

Ayağıma es kaza geçirdiğim çarıklarımın tabanımı çakıldan taştan biraz olsun koruyacağı vehmiyle geri dönerken hiçbir şeyi bıraktığım gibi bulmamanın ızdırabını çekiyorum.

Sırf bu sebeple bana sorulan "nasılsın?" sorusuna hiçbir zaman cevap vermedim.

Ve yine bu sebeple Batuhan, Ebubekir ya da Mânsûr her kim oldumsa girdiğim bütün harplerden küskün döndüğüm günler çetelesini yırtıp atarak, sulhe dönüyorum. 

Sulhe yani hiç bilmediğim bir yere ve fakat en çok bildiklerimle.