Hatıralar hep dağınık gelir zihne. Şimdi ben Şeyh Babam'a dair kronolojik bir hatırât yazamam elbet. Biraz önü biraz sonu anlat lan birine birini en fazla tanıştığınız gün çıkar ağzından. Sonra bozulur gider tarih. İnsan bir insanla yaşadıklarını gün be gün hatırlasa zaten, ölür be ölür!
Yan ranzadaki İbrahim Amca bana bugün bir arkadaşından bahsetti.
Arkadaşı, rüyasında bir kız görmüş. Hayatı boyunca o kızı beklemiş. Evlenmemiş. Öylece ölmüş herif.
İbrahim Amca tabi, hayretler içinde.
Zati geldi aklıma "Ayıttı ol peri bir gün düşüne girüren bir şeb
Sevincimden nice yıllar geçipdir görmedim uyhu."
Yani O peri gibi güzel kız bir gün acımış bizimkine de bir akşam rüyana gireyim diye lütufta bulunmuş yosma.
Bizimkisi de öyle sevinmiş ki kızın bu sözüne yıllardır uyuyamamış. Uyuyamadığı için de kızı görememiş yıllarca iyi mi?
"Aşk gelip de bulmaz insanı," derdi Şeyh Babam.
"İnsandır aşkı bulan."
"Başına insanı almadığın bütün cümleler noksandır." da derdi.
Horap şiki lop lop.
Van Gogh kulağını kesip de veriyor ya fahişeye. Düşündüm bu işi. Üstü kalsın bile demiyor herif.
Van Gogh'a değil de fahişeye acımak da cazip gelmiyor değil. Kulağını kesip bana verse bir insan atsam atamam satsam satamam.
"Duyacak bir şeyim kalmadı artık!"
Duma duma dum.
Bir Akşam Gezintisi Değil Bir İstiklâl Yürüyüşü bir İsmet Özel kitap adıdır.
Ulan bir sofra kurulsa şöyle helalle donatılmış. İsmet Özel, Bertolt Brecht, Tristan Tzara, Antonin Artaud dizilsek yan yana İSYAN TÜRKÜLERİ ÇIĞIRSAK.
Ahmet Hamdi'nin Fransız gezilerindeki buhranını ölç biç tart. Benim ızdırabımın yanında sazımın teli değil!
Şeyh Babam bir gün karşı tekkedekilerden yanına gelmek isteyen, kalpleri zât-ı âlîsine akan dervişlere yasak konulduğunu öğrenince beni çağırdı.
"Bir mektup döşenelim. Karşıdaki hergeleye de silsilemizle çarpalım." dedi.
Elime bir tükenmez kalem tutuşturdu. Bir de fırındaki ekmekleri sardıkları adi kâğıtlardan bir iki. (Şeyh Babam o kâğıtların atılmasına zinhâr müsaade etmezdi. İsrafın hükmü kâfirce bile neredeyse mâlum.)
"Duydum ki halka zulmeder, inim inim inletirmişsin. Bu saatten sonra aramızdaki tek söz ok, tek iletişim kanalımız kılıçtır. Haftaya oraya geliyorum. Bil, bil ki hazırlığını yap. Hazırlıksız yakalandık da yenildik diye diz dövünüp yaka yırtma."
Sonra mı? Mahkemeye verdi herif. Şeyh Babam'ı ifadeye çağırdılar. Sanırsın Fatih Sultan Mehmet de Uzun Hasan'la Otlukbeli Muharebesi'nden evvel elçi gönderiyor mübarek adam.
Dervişler kendi şeyhlerine sıkı sıkıya bağlanma kararı almışlar. Bunu tabi duyunca Şeyh Babam (bu kaçıncı ihanet) yanıma geldi. Eli yüzü kan içinde. Bir peçete (ilk okulda annemin beslenme çantama koyduğu peçeteye benziyordu.) küçük de bir et parçası.
"Götür." dedi. "Duymasak da olur." yani şimdi "Şeyh Baba Allah senin belanı versin! Ergen misin be sen?" diyemediğim için Van Gogh'tan ve fahişeden habersiz, Hüseyin'i yalnız bırakan Kufelileri andıran budala sürüsünün zikir meclisinin tam içine daldım. Fırlattım peçeteyi ortalarına.
Anladılar sanarsan yanılırsın. Aşktan buraya kadar nasıl geldi konu? diye sual edeceksen, aşktan nasıl geldin buralara? diye sorarım da anan baban aşk evliliği yapmadıysa mahcup olursun.
Şeyh Babaaa, Şeyh Babaaaa işçinin emekçinin Şeyhidiiiiir.
Yoksuluuun, yeeetimin kardeşiiiiii.
Yorumlar
Yorum Gönder